pijl

Mijn eigen bevallingsverhaal: de geboorte van Roos en Juliët

Zoals beloofd hierbij het geboorteverhaal van Roos en Juliët. Deze verliep heel anders dan de bevalling van Amélie ....en eigenlijk ook heel anders dan ik had gehoopt. Toch heb ik het hele proces heel rustig kunnen ondergaan en ondanks alles goed naar mijn lijf en naar de baby's kunnen luisteren.

​​In 2015 bleek ik zwanger van een tweeling. Schrik, blijdschap, ontroering. Allerlei emoties gingen er door ons heen. Toch waren we redelijk vlot aan het idee gewend. In Nederland is het protocol dat je bij een tweeling een medische indicatie hebt en dus zouden de vervolgafspraken en echo’s allemaal in het ziekenhuis plaatsvinden. Nu heb ik het niet zo op protocollen, maar vond het alles weloverwegend het beste om naar het advies te luisteren en de controles te laten doen door het ziekenhuis.
Bij de tweede controle daar bleek dat het om een eeneiige tweeling te gaan.
Onze meiden deelden de placenta. Gelukkig zaten ze wel allebei in een eigen vruchtzak. Een zwangerschap met een eeneiige tweeling die een eigen vruchtzak hebben en samen een placenta delen is wel wat risicovoller. Ik heb me er veel over ingelezen waardoor ik wist waar ik aan toe was.

Vanwege het feit dat onze meiden een placenta deelden was er een risico op een syndroom van de placenta: TTS. Daarom mocht ik elke 2 weken naar het ziekenhuis voor een echo. Ik vond dit zelf geen straf. Want ik mocht heerlijk naar de kids kijken. Jarno ging niet elke keer mee. (Schoon)moeder, vader, vriendinnen, zus….ze zijn allemaal een keertje mee geweest.

​Aangezien TTS bij 1 op de 5 tweelingzwangerschappen voorkomt, kun je wellicht voorstellen dat ik de echo’s ook wel vaak spannend vond. Daarom richtte ik mij vaak op het fijne aspect  van de controles en dat was het heerlijk kijken naar onze kindjes in mijn buik.

Uiteraard bereidde ik mij dit keer voor op een vaginale bevalling. Dat was een sterke wens van mij.

Ook al wist ik dat het risico op een keizersnede ook erg groot was, toch was ik daar weinig mee bezig en ging ik weer  lezen in mijn hypnobirthingboek.

Ik had er weer zin in, maar toch zag ik ook wel tegen de geboorte op. Niet op het fysieke aspect ervan, maar op het medische aspect. Na een gesprek in het ziekenhuis bleek namelijk dat er zeer weinig ruimte was voor mijn geboortewensen en dit frustreerde mij enorm.

Zonder daar verder te veel over uit te wijden heb ik uiteindelijk bij mezelf een knop omgezet (dit was geen makkelijk proces), maar de frustratie ging mij danig dwars zitten dat het me teveel energie ging kosten. Er moest wat veranderen en het ziekenhuis ging dat niet doen met alle medische protocollen. Dus besloot ik mijn beeld over een zo natuurlijk mogelijke geboorte wat meer los te laten  en in elk geval een geboorteplan te schrijven met daarin de wensen die wij hadden en deze met de gynaecologen door te nemen ipv met een verpleegkundige. Ook deed ik mijn oefeningen veelal op bed. Liggend en zittend, omdat ik in het ziekenhuis hoogstwaarschijnlijk wat meer aan mijn bed gebonden zou zijn. Het advies was om de baby’s tijdens de geboorte te monitoren.

Het doornemen van ons geboorteplan met de gynaecologen zijn we helaas niet meer aan toegekomen, want tijdens een “gewone” controle afspraak constateerde de gynaecoloog dat er sprake was van TTS in een vroeg stadium. Ik had in de week voorafgaand aan deze controle al erg veel last van harde buiken en mijn buik was hard gegroeid in 1 week. Ik zat er daardoor zelf ook regelmatig doorheen.
Dit alles zorgde ervoor dat ik het sterke vermoeden had dat er iets niet helemaal goed was.
Ik had Jarno daarom ook gevraagd vrij te vragen van zijn werk en mee te gaan naar de controle. In de wachtkamer vroeg hij mij nog of hij bij vrienden kon gaan klussen dat weekend, maar daar sprak ik al uit dat we beter konden wachten met weekendplannen maken tot na de controle, want ik had een voorgevoel dat ik moest blijven. Dit was ook het geval...

Ik was op dat moment 33 weken zwanger en werd meteen opgenomen. Het was nog even de vraag of ik naar het ziekenhuis in Leiden moest, zodat ze daar de tts-situatie konden aanpakken door middel van een laserbehandeling. Gelukkig hoefde dit niet. De meiden waren al 33 weken in mijn buik geweest en dit was al bijna op de mooie 34 weken grens.
Ze besloten me daarom op te nemen en de situatie te rekken tot na het weekend zodat er nog 2 longsrijpingsprikken gegeven konden worden.

Wij zouden dat weekend weer ouders worden en de toestand van de meiden in mijn buik lieten een gewone bevalling helaas niet toe...het zou een keizersnede worden. Dit was een behoorlijke teleurstelling, maar ik was in mijn hoofd al wel voorbereid op dit scenario, daarom kon ik het aardig goed loslaten.

Om de 2 uur werd ik aan de monitor gelegd, maar dit ging nog niet zo makkelijk. De meiden waren druk in mijn buik, waardoor hun hartslag steeds niet langer dan een paar seconden/minuten achter elkaar gemonitord kon worden.

Die eerste nacht in het ziekenhuis werd ik om 3 uur wakker en ineens besefte ik wat er allemaal gebeurde...ik raakte overstuur en belde de verpleegster die mij gelukkig weer snel rustig kreeg. Vanaf dat moment kreeg ik ook weer harde buiken die zich elke 20 minuten herhaalden. Precies zoals de bevalling van Amélie ook begon. Ik heb de rest van de nacht ook niet meer geslapen. Achteraf gezien ben ik ervan overtuigd dat ik de paniek van de kleintjes heb gevoeld en daarom wakker ben geworden en zo onrustig was. De harde buiken bleken ook 'echte' weeen/golvingen te zijn en de meiden en mijn lichaam een natuurlijke bevalling hadden ingezet.

 zwolle img-3529

De volgende ochtend zat ik al weer vroeg klaar om gemonitord te worden en gaf ik aan harde buiken of weeën te hebben, hier werd nog niet echt wat mee gedaan omdat het allemaal nog vrij mild was.

Ondanks dat de verpleegkundige zei dat de CTG bij haar nooit mislukte, kreeg zij het ook niet voor elkaar om de hartjes van de meiden goed te vinden. In plaats van 30 minuten monitoren lag ik dus bijna anderhalf uur aan de monitor zonder goed resultaat. Hier werd ik erg onrustig van, het voelde niet goed. Dus ik vroeg de gynaecoloog die 's morgens de ronde kwam lopen of er niet een echo gemaakt kon worden. Hij was het er gelukkig mee eens en ik kon meteen met hem meelopen.

Uit deze echo bleek helaas dat de situatie in mijn buik erg verslechterd was. Roos had amper tot geen vruchwater meer, ergens in de tussentijd was de situatie dus behoorlijk veranderd (weet je nog...die paniek 's nachts?). De conclusie van de gynaecoloog; Ik moest die dag nog onder het mes.

 

Gek genoeg voelde het als een bevestiging en vond ik het fijn dat er actie werd ondernomen. Ik mocht mijn prachtige operatiejurk aan doen, de katheter werd geplaatst en na wat spoedgevallen die er tussen kwamen, mocht ik om 15.30 uur mee naar de operatiekamer!

Daar werden om 16.08 en 16.10 Roos en Juliët geboren! Wat waren ze klein! Gelukkig ging het meteen goed met ze. Juliët moest even beademd worden, maar dit was in lijn der verwachting. Tijdens de keizersnede voelde ik me erg rustig, Ook tijdens de keizersnede en alles eromheen had ik veel aan de ademhalings- en ontspanningstechnieken die ik toentertijd geleerd had in de cursus! Ik heb me in het hele proces (op het paniekmomentje in de nacht na) heel erg kunnen overgeven aan de situatie en daar was ik heel blij mee! Tijdens de keizersnede bleek dat ik al een paar cm ontsluiting had. Weer een bevestiging dat de harde buiken, die ik vanaf die nacht al had gevoeld, beginnende weeën geweest.
HypnoBirthing® is voor mij een prachtige cursus geweest. Niet alleen bij de geboorte van Amélie, maar ook zeker en misschien wel juist bij de geboorte van Roos en Juliët!
Het leren ontspannen, vertrouwen op wat je lijf en je kindjes je vertellen, overgeven aan de situatie en de positieve kijk op de geboorte is ontzettend belangrijk geweest, juist bij de geboorte van de tweeling.

In de cursus leer je wat goed is voor je kindje. Dat is het belangrijkste! Ook als je, zoals ik, door omstandigheden:
- Geen vaginale bevalling hebt
- Niet meteen huid op huid contact met je kindje hebt
- Geen (volledige) borstvoeding kunt geven
- antidepressiva moet slikken omdat jouw rust je kindje ook rust geeft!
- etc....
De liefde voor jullie baby is het belangrijkst en daarvoor is rust, bewustwording en positiviteit nodig!

Deze blogs schrijf ik niet om jullie massaal aan de HypnoBirthing® te krijgen (hoewel dat natuurlijk fantastisch zou zijn ;-)).
Ik schrijf dit alles om je na te laten denken over het belang van een mooie geboorte waar je fijn en goed op terug kunt kijken en waarin jullie baby op een zo liefdevolle en gezonde manier  door jullie verwelkomd zal worden!
Dat is in ieder geval mijn passie! En ik hoop dat ik jullie daarbij mag helpen!

​En....o ja... met alledrie de meiden gaat het super!!:-)

 


Laat een bericht achter - aantal berichten: 0



Bent u de eerste die reageert?



Laat een bericht achter

naam
e-mail
website
bericht
Schrijf vijftien in cijfers: